Grupy etniczne

Przybliżone zestawienie grup etnicznych w Afganistanie wg CIA Factbook wygląda następująco:
Pasztuni - 42%, Tadżycy - 27%, Hazarowie - 9%, Uzbecy - 9%, Ajmakowie - 4%, Turkmeni - 3%, Beludżowie - 2%, inni - 4%.
 
Pasztuni dominują obecnie w południowo-wschodniej części Afganistanu. Około połowa mieszkańców kraju mówi w ich języku - paszto. Wiele plemion składa się z etnicznych grup pasztuńskich, z których najliczniejsze to Gilzai i Durrani. Południowo-wschodnie tereny znane są jako „ziemia Pasztunów", ale w 1893 została podzielona w wyniku umowy pomiędzy Amirem Adbur Rahman Chanem i Wielką Brytanią. Granica, która oddziela część afgańską od brytyjskiej nazywana jest linia Duranda. Część afgańska to region w kształcie półksiężyca wzdłuż ówcześnie brytyjskiej, obecnie pakistańskiej granicy. Na terenie całego kraju istnieje wiele enklaw pasztuńskich, które wskazują na zmiany w rozmieszczeniu populacji na przestrzeni wieków.
Paszutni są sunnitami, pod względem antropologicznym zaliczają się do rasy białej. Dużą rolę w ich kulturze odgrywa tzw. pasztunwali - kodeks honorowy.
 
Tadżycy są kolejną dużą grupą etniczną, stanowią ok. 27% populacji. Zasiedlają oni głównie północno-wschodnią część kraju, region z wysokimi górami i płaskowyżami, ich skupiska można znaleźć również w zachodniej części kraju, w miastach Herat i Farah. Są oni w przeważającym stopniu sunnitami, mówią w języku dari (posługuje się nim ok. 50% populacji Afganistanu), z czasem przejęli kulturę ludów tureckich. Prowadzą osiadły tryb życia, budują wioski, w których są domy z błota lub kamienia z płaskim dachem, uprawiają zboże, jęczmień, proso. Słyną z ogrodów z melonami i różnymi owocami.
Tadżycy należą do rasy białej, tak jak Pasztuni, często mają jasne włosy i zielone oczy. Tadżycy w odległych rejonach górskich są szyitami.

Inną dominującą grupą etniczną, zamieszkującą południową część kraju, są Beludżowie. Pierwsza wzmianka o tym plemieniu pochodzi z X wieku. Jest to lud głównie koczowniczy, choć część z nich trudni się rolnictwem, uprawą zbóż. Naród Beludżów jest podzielony pomiędzy trzema krajami - Pakistanem, Iranem i Afganistanem. Terytorium, kiedyś określane mianem Beludżystanu, choć tylko przez krótki czas mogło być nazywane państwem, posiada ślady archeologiczne ludzi z epoki kamienia, najważniejszym z których jest wykopalisko z neolitu w Mehrhar (7000-3000 p.n.e.), obecnie na terenie Pakistanu. Etniczne pochodzenie Beludżów nie jest jasne, niektórzy naukowcy twierdzą, że są to arianie, inni że pochodzą oni od Semitów, potomków bratanka Noego. Pewne jest jednak, że są mieszanką wielu różnych plemion, takich jak Hunowie, Scytowie, Turcy, Partowie, Kuszanowie i wiele innych. Najprawdopodobniej inwazja mongolska w centralnej Azji spowodowała migrację Beludżów z rejonów Morza Kaspijskiego w 1200 roku naszej ery. 
Beludżowie są sunnitami, wyemigrowali z Iranu, ich język jest blisko spokrewniony z językiem perskim. Południowo-zachodnia część Afganistanu to tereny półpustynne lub pustynne (głównie prowincja Helmand), Beludżowie są znani z hodowli wielbłądów.

Centralny teren górski Afganistanu jest zdominowany przez Hazarów, lud środkowo-azjatycki, prawdopodobnie pochodzenia wschodnio-tureckiego, choć ich pochodzenie etniczne nie jest pewne. Niektórzy naukowcy twierdzą, że są spokrewnieni z ludami mongolskimi, inni, że z Kuszanami. Zamieszkują oni te tereny od XII wieku, obecnie stanowią ok. 11% populacji Afganistanu. Hazarowie mówią w języku hazarskim (hazaragi), jest to dialekt dari ze słowami tureckimi i mongolskimi. Większość Hazarów to szyici.